Wprowadzenie
Material Design to język projektowania, który łączy klasyczne zasady projektowania z technologią i innowacją.

Cele
Stworzenie języka wizualnego, który łączy klasyczne zasady dobrego projektowania z innowacyjnością oraz możliwościami technologii i nauki.

Opracowanie jednego bazowego systemu, który zapewnia spójne doświadczenie użytkownika na różnych platformach i urządzeniach o różnych rozmiarach. Zasady dotyczące urządzeń mobilnych są fundamentalne, ale dotyk, głos, mysz i klawiatura to równorzędne metody wprowadzania danych.

Zasady

Materiał jest metaforą
Metafora materiału to jednocząca teoria zracjonalizowanej przestrzeni i systemu ruchu. Materiał bazuje na namacalnej rzeczywistości – czerpie inspirację z badań nad papierem i tuszem – a jednocześnie jest zaawansowany technologicznie i otwarty na wyobraźnię oraz magię.
Powierzchnie i krawędzie materiału stanowią wizualne wskazówki zakotwiczone w rzeczywistości. Wykorzystanie znajomych cech dotykowych pomaga użytkownikom szybko zrozumieć, jakie działania są dostępne. Jednocześnie elastyczność materiału otwiera nowe możliwości, wykraczające poza te znane ze świata fizycznego, bez łamania praw fizyki.
Podstawowe zasady dotyczące światła, powierzchni i ruchu są kluczowe dla pokazania, jak obiekty poruszają się, wchodzą w interakcje i istnieją w przestrzeni oraz w relacji do siebie nawzajem. Realistyczne oświetlenie ujawnia połączenia, oddziela przestrzenie i wskazuje ruchome części.

Śmiały, graficzny, celowy
Fundamentalne elementy projektowania wywodzące się z druku – typografia, siatki, przestrzeń, skala, kolor i wykorzystanie obrazów – kształtują warstwę wizualną. Te elementy robią znacznie więcej, niż tylko cieszą oko: budują hierarchię, nadają znaczenie i kierują uwagę. Przemyślane użycie koloru, obrazy rozciągające się od krawędzi do krawędzi, typografia w dużej skali oraz świadomie pozostawiona biel tworzą śmiały, graficzny interfejs, który wciąga użytkownika w doświadczenie.
Wyróżnienie działań użytkownika sprawia, że kluczowa funkcjonalność staje się natychmiast oczywista i zapewnia użytkownikowi punkty odniesienia.

Ruch nadaje znaczenie
Ruch szanuje i podkreśla rolę użytkownika jako głównego inicjatora. Podstawowe działania użytkownika są punktami zwrotnymi, które inicjują ruch i przekształcają całą kompozycję.
Wszystkie działania rozgrywają się w jednym środowisku. Obiekty są prezentowane użytkownikowi bez zakłócania ciągłości doświadczenia, nawet gdy są przekształcane lub reorganizowane.
Ruch jest znaczący i stosowny – służy skupieniu uwagi i zachowaniu ciągłości. Informacja zwrotna jest subtelna, lecz wyraźna. Przejścia są sprawne, a zarazem spójne.