System animacji
System animacji to zestaw wzorców przejść, które pomagają użytkownikom rozumieć aplikację i poruszać się po niej.
Wzorce przejść
System animacji Material Design składa się z czterech wzorców przejść między komponentami lub widokami pełnoekranowymi. Wzorce te zaprojektowano tak, aby dzięki wzmacnianiu relacji między elementami interfejsu pomagały użytkownikom nawigować po aplikacji i rozumieć ją.
Wzorce przejścia to:
- Transformacja kontenera
- Wspólna oś
- Przenikanie sekwencyjne
- Zanikanie
Wybór wzorca
Wybierając odpowiedni wzorzec przejścia dla danego przypadku użycia, weź pod uwagę następujące kwestie:
Trwałe kontenery
Czy trwały kontener jest częścią przejścia?
Kontenery to kształty reprezentujące zamknięte obszary interfejsu, takie jak przyciski, listy czy karty. Jeśli w przejściu występuje kontener będący elementem trwałym, wybierz wzorzec transformacji kontenera.
Relacje
Czy między elementami interfejsu użytkownika istnieje relacja przestrzenna lub nawigacyjna?
Jeśli elementy uczestniczące w przejściu nie mają trwałego kontenera, między nimi może istnieć relacja przestrzenna — np. gdy są ułożone w pionie lub w poziomie — albo relacja nawigacyjna, np. przejście między elementami równorzędnymi lub między poziomami aplikacji. W takim przypadku wybierz wzorzec wspólnej osi.
Gdy relacja między elementami jest mało istotna lub jej nie ma, lepiej sprawdza się wzorzec przenikania sekwencyjnego.
Pojawianie się i znikanie
Czy element interfejsu użytkownika pojawia się na ekranie czy znika z niego?
Nierzadko element interfejsu użytkownika musi po prostu pojawić się na ekranie lub z niego zniknąć. Do takich elementów najlepiej pasuje wzorzec zanikania.
Transformacja kontenera
Wzorzec transformacji kontenera jest przeznaczony do przejść między elementami interfejsu użytkownika, które zawierają kontener. Ten wzorzec tworzy wyraźne, widoczne powiązanie między dwoma elementami interfejsu użytkownika.
Płynne przekształcanie jednego elementu w drugi wzmacnia relację między nimi. Na przykład gdy karta przekształca się w stronę szczegółów, użytkownik od razu widzi, że strona szczegółów jest rozwiniętą wersją karty.
1. Przekształcenie karty w stronę szczegółów
2. Przekształcenie elementu listy w stronę szczegółów
3. Przekształcenie FAB w stronę szczegółów
4. Przekształcenie paska wyszukiwania w rozwinięte okno wyszukiwania
Wzorzec transformacji kontenera można również zastosować do przejść obejmujących tylko część ekranu, bez rozwijania do widoku pełnoekranowego.
1. Przekształcenie FAB w menu
2. Przekształcenie FAB w odtwarzacz multimedialny
3. Przekształcenie FAB w arkusz
4. Przekształcenie chipa w rozwinięty chip
Specyfikacja
Transformacja kontenera
Kontener pełni rolę elementu trwałego, a jego wymiary, umiejscowienie i kształt są animowane jednocześnie w trakcie przejścia. Zawartość kontenera jest przypięta do jego górnej krawędzi i skaluje się wraz ze zmianą szerokości kontenera. Dodatkowo zanikanie ustala kolejność elementów wychodzących i wchodzących.
Transformacja kontenera: wariant z przenikaniem sekwencyjnym
Ustalanie kolejności elementów za pomocą zanikania może uwidaczniać nakładające się, częściowo przezroczyste klatki w trakcie przejścia. W takich przypadkach lepiej sprawdzi się przenikanie sekwencyjne, które minimalizuje widoczność nakładających się klatek. Przy przenikaniu sekwencyjnym elementy wychodzące zanikają całkowicie, zanim pojawią się elementy wchodzące.
Wspólna oś
Wzorzec wspólnej osi stosuje się do przejść między elementami interfejsu użytkownika powiązanymi relacją przestrzenną lub nawigacyjną. Wzorzec ten wykorzystuje wspólną transformację wzdłuż osi X, Y lub Z, aby wzmocnić relację między elementami.
Na przykład podczas wdrażania, po naciśnięciu przycisku dalej, elementy wychodzące i wchodzące przesuwają się jednocześnie w poziomie. Poruszając się w tym samym kierunku, elementy sprawiają wrażenie powiązanych ze sobą.
1. Przejście podczas wdrażania odbywa się wzdłuż osi X
2. Przejście w kontrolce kroków odbywa się wzdłuż osi Y
3. Nawigacja między elementem nadrzędnym a podrzędnym odbywa się wzdłuż osi Z
Oś X
Przejścia wzdłuż osi X wzmacniają poziome układy lub relacje nawigacyjne między równorzędnymi elementami interfejsu użytkownika. Elementy przesuwają się jednocześnie wzdłuż osi X.
Oś Y
Przejścia wzdłuż osi Y wzmacniają pionowy układ lub relacje nawigacyjne między równorzędnymi elementami interfejsu użytkownika. Elementy przesuwają się jednocześnie wzdłuż osi Y. Na przykład można je zastosować podczas przechodzenia między krokami w pionowej kontrolce kroków.
Oś Z
Przejścia wzdłuż osi Z oznaczają przejście o jeden poziom wyżej lub niżej w hierarchii aplikacji. Wysokość (elevation) każdego elementu zmienia się jednocześnie z jego przesunięciem do przodu lub do tyłu wzdłuż osi Z.
Specyfikacja
Wspólna oś
We wzorcu wspólnej osi elementy wychodzące i wchodzące wykonują tę samą transformację: w poziomie (oś X), w pionie (oś Y) lub w wymiarze wysokości (oś Z). Dodatkowo przenikanie sekwencyjne ustala kolejność elementów wychodzących i wchodzących.
Wspólna oś: wariant z zanikaniem
Jeśli domyślne przejście ze wspólną osią powoduje niepożądane migotanie przenikających się elementów, użyj zanikania, aby uzyskać płynniejsze przejście. Zanikanie szczególnie dobrze sprawdza się przy przejściach wzdłuż osi Z.
Przenikanie sekwencyjne
Wzorzec przenikania sekwencyjnego stosuje się do przejść między elementami interfejsu użytkownika, które nie są ze sobą silnie powiązane.
Na przykład przejścia wyzwalane stuknięciem w dolny pasek nawigacyjny wykorzystują wzorzec przenikania sekwencyjnego. Jest to najlepszy wybór, ponieważ miejsca docelowe w dolnej nawigacji są często pogrupowane według głównych zadań, które mogą nie być ze sobą powiązane. Dodatkowo wzorzec przenikania sekwencyjnego nie sugeruje, że między miejscami docelowymi można przechodzić gestem przesunięcia w poziomie, i dzięki temu nie wprowadza użytkowników w błąd.
1. Stuknięcie w miejsca docelowe w dolnym pasku nawigacyjnym
2. Stuknięcie w ikonę odświeżania
3. Stuknięcie w przełącznik między kontami
Specyfikacja
Przenikanie sekwencyjne
W przejściu z przenikaniem sekwencyjnym elementy wychodzące zanikają najpierw. Następnie pojawiają się elementy wchodzące, skalujące się od 92% do 100%. Skalowanie rozpoczyna się od 92%, a nie od 0%, aby nie przyciągać nadmiernej uwagi do przejścia. Animacja skalowania dotyczy wyłącznie elementów wchodzących, aby podkreślić nową zawartość kosztem starej.
Zanikanie
Wzorzec zanikania stosuje się do elementów interfejsu użytkownika, które pojawiają się na ekranie lub znikają z niego, np. do okna dialogowego wyświetlanego na środku ekranu.
1. Okno dialogowe
2. Menu
3. Snackbar
4. FAB
Specyfikacja
Zanikanie
Podczas wchodzenia elementy stopniowo pojawiają się, skalując się od 80% do 100%. Skalowanie rozpoczyna się od 80%, a nie od 0%, aby nie przyciągać nadmiernej uwagi do przejścia. Podczas wychodzenia elementy po prostu zanikają. Animacja skalowania dotyczy tylko elementów wchodzących, dzięki czemu nowa zawartość (elementy wchodzące) jest wyróżniana na tle starej (elementów wychodzących).
Zanikanie: wariant z punktem zakotwiczenia skalowania
Domyślnie elementy wchodzące podczas pojawiania się skalują się od swojego punktu środkowego. W wariancie tego zachowania punkt zakotwiczenia skalowania można przenieść ze środka elementu w inne miejsce w jego obrębie.
Na przykład gdy ikona dodatkowych opcji (komponent nadrzędny) otwiera menu (komponent podrzędny), punkt zakotwiczenia menu można umieścić w jego prawym górnym rogu — podczas przejścia menu sprawia wrażenie, jakby skalowało się od ikony dodatkowych opcji. Ten wariant wizualnie łączy oba komponenty.