Zrozumienie typografii
Typografia wyraża hierarchię i wyrazistość marki.
Właściwości pisma
Krój pisma to zbiór liter. Choć każda litera jest niepowtarzalna, niektóre kształty są wspólne dla wielu liter. Krój pisma odzwierciedla wzorce wspólne dla wszystkich jego znaków.
Kroje pisma dobrane pod kątem stylu, czytelności i przyswajalności dają najlepsze efekty, gdy przestrzega się podstawowych zasad typografii.

Linia bazowa
Linia bazowa (baseline) to niewidoczna linia, na której opiera się wiersz tekstu. W Material Design linia bazowa jest ważnym punktem odniesienia przy mierzeniu pionowych odległości między tekstem a elementem.

Siatka 4dp
Tekst jest wyrównywany do siatki linii bazowej 4dp.

Pomiar od linii bazowej
Odległości między elementami interfejsu użytkownika odmierzaj od linii bazowej. Wartości oparte na linii bazowej są niezależne od oprogramowania — działają w każdym programie do projektowania i pozostają zgodne z siatką. Na platformach Android i iOS specyfikacje oparte na linii bazowej można w kodzie przeliczyć na odstępy wewnętrzne (Dopełnienie). W przypadku stron internetowych obliczenia można zautomatyzować za pomocą Sass lub CSS.


Wysokość wersalików
Wysokość wersalików (cap height) to wysokość płaskich wielkich liter w danym kroju pisma (takich jak M lub I) mierzona od linii bazowej. Okrągłe i spiczaste wielkie litery, takie jak S i A, są korygowane optycznie — rysuje się je z lekkim naddatkiem (overshoot) ponad wysokość wersalików, aby sprawiały wrażenie tego samego rozmiaru. Każdy krój pisma ma własną wysokość wersalików.

Wysokość x
Wysokość x (x-height) to wysokość małej litery x w danym kroju pisma; wskazuje, jak wysokie lub niskie będą poszczególne glify w tym kroju.
Kroje pisma o dużej wysokości x odznaczają się lepszą czytelnością przy małych rozmiarach pisma, ponieważ światło, czyli wewnętrzna przestrzeń liter, jest w nich wyraźniejsze.

Wydłużenia górne i dolne
Wydłużenia górne (ascendery) to pionowe kreski w niektórych małych literach, skierowane ku górze i wykraczające ponad wysokość wersalików. Wydłużenia dolne (descendery) to pionowe kreski w tych samych literach, skierowane w dół i wykraczające poniżej linii bazowej. W niektórych przypadkach kreski te mogą na siebie nachodzić, gdy wysokość wiersza (pionowy odstęp między liniami bazowymi) jest zbyt mała.

Grubość
Grubość (weight) odnosi się do względnej grubości kresek kroju pisma. Krój pisma może występować w wielu wariantach grubości — zazwyczaj jest ich od czterech do sześciu.

1. Light (jasna)
2. Regular (normalna)
3. Medium (półgruba)
4. Bold (pogrubiona)
Klasyfikacja krojów pisma
Szeryfowe
Szeryf to mały kształt lub wystający element pojawiający się na początku lub na końcu kreski litery. Kroje pisma z szeryfami nazywane są krojami szeryfowymi. Kroje szeryfowe zalicza się do jednej z następujących kategorii:
Szeryfy staroświeckie (old-style) przypominają odręczną kaligrafię wykonywaną atramentem, z:
- niskim kontrastem między kreskami grubymi a cienkimi
- ukośną osią kresek
- pochylonymi szeryfami przy wydłużeniach górnych małych liter
Szeryfy przejściowe (transitional) mają:
- wysoki kontrast między kreskami grubymi a cienkimi
- wysokość x od średniej do wysokiej
- pionową oś kresek
- szeryfy z podparciem łukowym
Szeryfy dydoniczne (didone) lub neoklasyczne mają:
- bardzo wysoki kontrast między kreskami grubymi a cienkimi
- pionową oś kresek
- kuliste zakończenia kresek
Szeryfy płytowe (slab serif) mają:
- masywne szeryfy o niemal jednolitej grubości kresek
- minimalne podparcie łukowe lub jego brak

2. Libre Baskerville, szeryf przejściowy
3. Libre Bodoni, szeryf dydoniczny / neoklasyczny
4. Bitter, szeryf płytowy
Bezszeryfowe
Krój pisma bez szeryfów nazywany jest krojem bezszeryfowym (sans serif) — nazwa pochodzi od francuskiego słowa „sans”, oznaczającego „bez”. Kroje bezszeryfowe zalicza się do jednej z następujących kategorii:
- Groteskowe: niski kontrast między kreskami grubymi a cienkimi, pionowa oś kresek lub brak wyraźnej osi
- Humanistyczne: średni kontrast między kreskami grubymi a cienkimi, ukośna oś kresek
- Geometryczne: niski kontrast między kreskami grubymi a cienkimi, pionowa oś kresek oraz okrągłe kształty

2. Alegreya Sans, humanistyczny krój bezszeryfowy
3. Quicksand, geometryczny krój bezszeryfowy
O stałej szerokości (monospace)
Kroje o stałej szerokości (monospace) mają znaki o jednakowej szerokości.

2. Space Mono, monospace
3. VT323, monospace
Pismo odręczne
Kroje odręczne mają niekonwencjonalny, naturalny charakter pisma ręcznego. Zazwyczaj stosuje się je jako nagłówki H1–H6 w skali typograficznej. Występują w następujących formach:
- Fraktura (black letter): wysoki kontrast, wąskie litery o prostych liniach i kanciastych łukach
- Kaligraficzne (script): imitują style kaligraficzne (bardziej formalne)
- Odręczne (handwriting): imitują pismo odręczne (mniej formalne)

2. Dancing Script, kaligraficzne
3. Indie Flower, odręczne
Ekspozycyjne (display)
Kroje ekspozycyjne to kategoria zbiorcza obejmująca kroje ze wszystkich pozostałych kategorii klasyfikacji, które nadają się wyłącznie do dużych rozmiarów pisma. Zazwyczaj stosuje się je jako nagłówki H1–H6 w skali typograficznej.

2. Chewy, display
3. Faster One, display
Przyswajalność
Czytelność (legibility) dotyczy pojedynczych znaków w danym kroju pisma, natomiast przyswajalność (readability) oznacza łatwość czytania słów lub bloków tekstu i zależy od stylu kroju pisma.
Odstępy międzyliterowe
Odstępy międzyliterowe (letter-spacing), zwane także trackingiem, oznaczają jednolite dostosowanie odstępu między literami w tekście.

W większych rozmiarach pisma, na przykład w nagłówkach, stosuje się ciaśniejsze odstępy międzyliterowe: zmniejszają one odstępy między literami i poprawiają przyswajalność.

Przy mniejszych rozmiarach pisma luźniejsze odstępy międzyliterowe mogą poprawić przyswajalność, ponieważ większa przestrzeń między literami ułatwia rozróżnianie kształtów poszczególnych liter. Tekst pisany samymi wersalikami odznacza się lepszą przyswajalnością nawet przy małych rozmiarach pisma, dzięki dodatkowym odstępom międzyliterowym.

Cyfry tabelaryczne
W tabelach lub miejscach, w których wartości często się zmieniają, używaj cyfr tabelarycznych (znanych także jako cyfry o stałej szerokości) zamiast cyfr proporcjonalnych.

Długość wiersza
Długość wierszy tekstu głównego zwykle wynosi od 40 do 60 znaków. W układach z dłuższymi wierszami, takimi jak układ na ekranie komputera, wiersze liczące do 120 znaków wymagają zwiększenia wysokości wiersza z 20sp do 24sp.


Wysokość wiersza
Wysokość wiersza (line height), zwana także wysokością wiersza (leading), określa wielkość odstępu między liniami bazowymi w bloku tekstu. Wysokość wiersza jest proporcjonalna do rozmiaru pisma.

2. Rozmiar pisma 20, wysokość wiersza 28dp
Odstępy między akapitami
Utrzymuj odstępy między akapitami w zakresie od 0,75× do 1,25× rozmiaru pisma.

Wyrównanie tekstu
Wyrównanie określa, jak tekst jest rozmieszczany w dostępnej przestrzeni. Istnieją trzy rodzaje wyrównania tekstu:
- Wyrównanie do lewej: tekst jest wyrównany do lewego marginesu
- Wyrównanie do prawej: tekst jest wyrównany do prawego marginesu
- Wyśrodkowanie: tekst znajduje się na środku obszaru, w którym został umieszczony
Wyrównanie do lewej
Tekst wyrównany do lewej jest najczęściej stosowany w językach pisanych od lewej do prawej, takich jak angielski.

Wyrównanie do prawej
Tekst wyrównany do prawej jest najczęściej stosowany w językach pisanych od prawej do lewej, takich jak arabski i hebrajski.
W językach pisanych od lewej do prawej także można stosować tekst wyrównany do prawej, ale najlepiej sprawdza się on w wyróżnianiu krótkich elementów typograficznych w układzie (takich jak notatki boczne); nie zaleca się go w długich tekstach.

Wyśrodkowanie
Tekst wyśrodkowany najlepiej sprawdza się w wyróżnianiu krótkich elementów typograficznych w układzie (takich jak wyeksponowane cytaty) i nie zaleca się go w długich tekstach.

Czcionki systemowe
Czcionki systemowe są fabrycznie zainstalowane na komputerze lub urządzeniu. Zazwyczaj obsługują szeroką gamę języków i nie wiążą się z kosztami licencji dla programistów. Użycie domyślnej czcionki systemowej pozwala połączyć spójność platformy z wyglądem i stylem aplikacji. Ponieważ jednak czcionki te są używane w wielu miejscach interfejsu urządzenia, mogą się słabo wyróżniać.
Używanie czcionek systemowych
Natywnych krojów systemowych należy używać do dużych bloków tekstu oraz wszelkiego tekstu poniżej 14sp.
Roboto jest domyślną czcionką systemową w Androidzie. Na platformach innych niż Android oraz w produktach webowych używaj kroju systemowego preferowanego na danej platformie. Na przykład aplikacje na iOS powinny korzystać z czcionki San Francisco firmy Apple.

Czcionka systemowa Roboto

Czcionka systemowa San Francisco