Atrybuty dźwięku
Atrybuty dźwięku można dostosowywać na wiele sposobów, aby uzyskać określony efekt.
Przedstawianie dźwięku
Dźwięki mają mierzalne cechy, które wskazują, jak skutecznie dany dźwięk wywołuje pożądany efekt. Technika, która przedstawia te cechy, nazywa się wizualizacją dźwięku. Na wykresie oś X przedstawia jedną cechę (np. czas), a oś Y inną cechę (np. amplitudę). W niektórych przypadkach dana cecha jest przedstawiana na wykresie przy użyciu tylko jednej osi.
Te wytyczne opisują, w jaki sposób dźwięk można zwizualizować jako funkcję czasu, częstotliwości (jak wysoki lub niski jest dźwięk) lub barwy (charakteru dźwięku).
Czas
Aby przedstawić dźwięk jako funkcję czasu, należy wyświetlić czas na osi X, a amplitudę na osi Y. Wykres ten pokazuje kształt dźwięku w czasie, dzięki czemu widać, czy szczyty dźwięku są ostre, czy miękkie.
Częstotliwość
Jednym ze sposobów przedstawienia dźwięku jako funkcji częstotliwości jest wyświetlenie amplitudy na osi Y, a częstotliwości na osi X. Pokazuje to, jak wysokość jednego dźwięku wypada na tle innego.
Barwa
Aby przedstawić dźwięk jako funkcję barwy, można wyświetlić amplitudę na osi Y, a atrybuty barwy na osi X. Wiele aspektów barwy można przedstawić wizualnie, przy czym można wybrać, które z nich pokazać.
Barwa
Barwa dźwięku opisuje jego jakość i charakter (niezależnie od wysokości i głośności).
Rodzaje barw
Analizując różne barwy, należy wziąć pod uwagę wiele ich cech. Jednym z aspektów barwy, który można dopasować do doświadczenia użytkownika, jest jasność (czyli zawartość wysokich częstotliwości):
- Jasny dźwięk zawiera więcej składowych o wysokiej częstotliwości, dzięki czemu brzmi donośniej.
- Stłumiony dźwięk zawiera mniej składowych o wysokiej częstotliwości, dzięki czemu brzmi subtelnie i cicho, zwłaszcza w hałaśliwym otoczeniu.
Każdy z tych rodzajów dźwięku sprawdza się w innych kontekstach. Jaśniejsze barwy wydają się bogatsze i bardziej radosne. Stłumione barwy wydają się cięższe i poważniejsze.
Wybierając barwę produktu, należy wziąć pod uwagę jego odbiorców oraz kontekst, w którym odtwarzany jest każdy dźwięk.
Zalecane
Niezalecane
Zalecane
Uwaga
Tonalność
Tonalność obejmuje dwa rodzaje dźwięków:
- Dźwięki tonalne, które z natury są bardziej muzyczne i obejmują melodię, motyw oraz harmonię
- Dźwięki atonalne (nazywane także dźwiękami nieharmonicznymi), które przypominają codzienne dźwięki lub szum i nie są zgodne z tradycyjnymi kompozycjami muzycznymi
Dźwięki można projektować z użyciem elementów tonalnych lub atonalnych, a czasami dźwięk łączy oba te elementy. Dźwięki tonalne najlepiej sprawdzają się w komunikowaniu osobowości, emocji i zmian stanu, natomiast dźwięki atonalne lepiej wspierają przejścia związane z ruchem i dają wrażenie haptycznej informacji zwrotnej.
Dźwięki tonalne
Proste melodie
Melodia to dźwięk tonalny o krótkiej, rytmicznej sekwencji pojedynczych tonów. Proste i zwięzłe melodie można powtarzać w interfejsie użytkownika (UI) bez nadmiernego rozpraszania uwagi.
Zalecane
Uwaga
Typowe motywy
Motyw to melodia, która jest powtarzana, dzięki czemu staje się rozpoznawalnym wzorcem. Typowe motywy mogą szybko i skutecznie przekazywać proste sygnały emocjonalne i informacyjne. Często przybierają następujące formy:
Dźwięki atonalne
Dźwięki atonalne często sprawdzają się tam, gdzie dźwięk nie jest melodią, lecz ma wywoływać wrażenie haptycznej informacji zwrotnej, ruchu lub skeuomorfizmu.
Dźwięk skeuomorficzny
Dźwięk skeuomorficzny należy stosować, gdy interakcja ma silne skojarzenie ze światem rzeczywistym, na przykład dźwięk migawki aparatu. Inne dźwięki nieharmoniczne to na przykład dźwięk przesuwania towarzyszący odrzucaniu kart lub stuknięcie towarzyszące wyborowi elementu.
Dynamika
W projektowaniu dźwięku dynamika odnosi się do zmian głośności w skali mikro (w obrębie pojedynczego dźwięku) lub w skali makro (w obrębie zestawu dźwięków). Zróżnicowanie dynamiki sprawia, że dźwięki brzmią naturalnie i realistycznie. Zmiany dynamiki pozwalają wyróżnić interesujące momenty dźwiękowe, tworzyć poczucie postępu w muzycznej narracji i nadawać dźwiękowi naturalny charakter.
Zalecane
Uwaga
Obwiednia
Obwiednia dźwięku opisuje zmiany jego amplitudy w czasie. Składa się z wielu elementów technicznych, jednak dwa najbardziej podstawowe to atak (narastanie) i zanik (opadanie) dźwięku.
Atak
Atak odnosi się do początkowej szybkości narastania dźwięku, zanim osiągnie on maksymalną amplitudę.
Zanik
Zanik odnosi się do stopnia i tempa, w jakim amplituda dźwięku maleje po fazie ataku (aż do zera). Im większy zanik, tym dźwięk wydaje się dłuższy i wolniejszy.
Efekty
Pogłos i delay to efekty, które mogą dodać brzmieniu poczucia przestrzeni i głębi. Aby te efekty nie stały się dominującą cechą brzmienia earconu, należy stosować je oszczędnie.
Im więcej pogłosu i delayu zawiera dźwięk, tym bardziej staje się on mokry, a nie suchy.
Pogłos
Pogłos, czyli reverberacja, to efekt nakładany na dźwięk w celu nadania mu większej wyrazistości. Stosowany subtelnie, tworzy wrażenie, że dźwięk rozbrzmiewa w rzeczywistym otoczeniu.
Delay
Podobnie jak pogłos, delay wykorzystuje echa dźwięku oryginalnego, mieszając je z nim, aby uzyskać ozdobny efekt. Delay należy stosować celowo i oszczędnie.