Tokeny projektowe: przegląd
Tokeny projektowe stanowią podstawowy budulec wszystkich elementów interfejsu użytkownika. Te same tokeny są stosowane w plikach projektowych, narzędziach i kodzie.
- Tokeny wskazują wartości stylu, takie jak kolory, czcionki i wymiary
- Używaj tokenów projektowych zamiast wartości wpisanych na stałe
- Nazwa każdego tokenu opisuje sposób lub miejsce jego użycia (na przykład md.comp.fab.primary.container.color określa kolor kontenera FAB)
- Nawet jeśli końcowa wartość tokenu ulegnie zmianie, jego nazwa i zastosowanie pozostają niezmienione
- W Material Design wyróżnia się trzy klasy tokenów: tokeny referencyjne, tokeny systemowe i tokeny komponentów

Zasoby
| Typ | Odnośnik | Status |
|---|---|---|
| Projektowanie | Design Kit (Figma) | Dostępny |
| Wtyczka Material Theme Builder do Figmy | Dostępna | |
| Implementacja | Bazowy motyw i tokeny Material (DSP) | Dostępne |
Czym jest token projektowy?
Tokeny projektowe to niewielkie, wielokrotnie używalne decyzje projektowe, które współtworzą styl wizualny systemu projektowego. Tokeny zastępują wartości statyczne nazwami opisującymi ich znaczenie.
Token projektowy składa się z dwóch elementów:
- Nazwa w formacie kodu, np. md.ref.palette.secondary90
- Powiązana wartość, np. #E8DEF8
Wartością tokenu może być kolor, krój pisma, wymiar, a nawet inny token.

Tokeny projektowe w znaczący sposób łączą decyzje stylistyczne, które w przeciwnym razie nie byłyby ze sobą jasno powiązane.
Na przykład, jeśli projektant w makietach i programista w implementacji odwołują się do tego samego tokenu dla koloru „secondary container”, można mieć pewność, że ten sam kolor jest używany w obu miejscach. Dotyczy to nawet sytuacji, gdy wartość heksadecymalna przypisana do tego tokenu zostanie zaktualizowana.

Dlaczego tokeny są ważne?
Tokeny zapewniają systemowi projektowemu jedno źródło prawdy — repozytorium, w którym zapisuje się decyzje stylistyczne i można śledzić ich zmiany.
Ponieważ tokeny można wielokrotnie wykorzystywać i mają określone przeznaczenie, pozwalają definiować aktualizacje motywów i kontekstów w całym systemie. Na przykład można użyć tokenów, aby systematycznie zastosować paletę kolorów o wysokim kontraście w celu poprawy widoczności lub zmienić skalę typograficzną, aby zapewnić czytelność tekstu na ekranie telewizora.
Dzięki stosowaniu tokenów w projektowaniu i implementacji aktualizacje stylu są spójnie wdrażane w całym produkcie lub zestawie produktów. Pomagają także projektantom i programistom „mówić tym samym językiem”, zmniejszając nieporozumienia podczas przekazywania projektu do implementacji.

Jak zdecydować, czy tokeny są dla Ciebie odpowiednie
Tokeny będą najbardziej pomocne, jeśli:
- Planujesz odświeżyć projekt produktu lub tworzysz produkt od podstaw
- Twój system projektowy jest stosowany w całym zestawie produktów lub platform
- Chcesz ułatwić utrzymanie i aktualizację stylów w przyszłości
- Chcesz maksymalnie wykorzystać system Material Design, w tym funkcje takie jak Dynamic Color
Tokeny będą mniej pomocne, jeśli:
- Masz istniejącą aplikację opartą na wartościach wpisanych na stałe, która raczej nie zmieni się w ciągu najbliższego roku lub dwóch
- Twój produkt nie ma systemu projektowego
Tokeny i Material Design
W przeszłości style Material były przekazywane za pomocą wytycznych, plików projektowych, narzędzi i bibliotek komponentów przeznaczonych dla konkretnych platform.
Dzięki tokenom projektowym możesz teraz pobierać, dostosowywać i stosować style Material oraz integrować je z procesem projektowania i tworzenia oprogramowania.
Tokeny pozwalają dokumentować decyzje w formacie niezależnym od platformy, który można udostępniać.

Na tej stronie znajdziesz tokeny w interaktywnych modułach.
Te moduły pozwalają szybko sprawdzić domyślną wartość bazową przechowywaną przez tokeny dla koloru, czcionki, rozmiaru czcionki, grubości czcionki itp. Pokazują również zależności między rolą, jej tokenem systemowym, tokenem referencyjnym a zapisaną wartością predefiniowaną.

Tokeny zobaczysz także w zakładkach specyfikacji artykułów o komponentach.
Tokeny są najpierw grupowane według stanu (włączony, wyłączony, hover itp.), a następnie według elementu, czyli części komponentu, której dotyczy token lub wartość, np. kontener lub tekst etykiety.
Kolumny obejmują:
- Nazwa – Aspekt stylu komponentu, którego dotyczy token, taki jak kolor lub czcionka
- Identyfikator tokenu – Token definiujący aspekt stylu komponentu
- Opis – Opcjonalne informacje opisowe
- Kontekst/wartość – Wartość przechowywana w tokenie dla danego kontekstu

Jak używać modułów tokenów
Załóżmy, że chcesz sprawdzić rolę koloru tekstu etykiety przycisku wypełnionego.
Przejdź do sekcji Common buttons > Specs, znajdź moduł tokenów dla przycisków wypełnionych i wyszukaj tokeny „tekst etykiety” w grupie elementów.
Skopiuj token koloru i wklej go do kodu albo porównaj z rolą koloru w Figmie.

Części nazwy tokenu
Części nazwy tokenu są rozdzielone kropkami i uporządkowane od informacji najbardziej ogólnej („md”) do najbardziej szczegółowej („on-secondary”).
- Wszystkie nazwy tokenów w systemie projektowym zaczynają się od nazwy systemu (np. „md” dla Material Design)
- Skrót klasy tokenu: „ref” dla tokenów referencyjnych, „sys” dla tokenów systemowych i „comp” dla tokenów komponentów
- Nazwa tokenu kończy się słowami opisowymi określającymi rolę tokenu

- Wskazuje system projektowy
- Wskazuje klasę tokenu
- Wskazuje przeznaczenie tokenu
Klasy tokenów
W Material Design wyróżnia się trzy klasy tokenów:
- Tokeny referencyjne
Zawierają wszystkie dostępne tokeny wraz z powiązanymi wartościami. - Tokeny systemowe
Decyzje i role nadające systemowi projektowemu charakter — od koloru i typografii po wysokość i kształt. - Tokeny komponentów
Właściwości projektowe przypisane do elementów komponentu, np. kolor ikony przycisku.
Dzięki trzem klasom tokenów zespoły mogą aktualizować decyzje projektowe globalnie albo wprowadzać zmiany w pojedynczym komponencie.

Tokeny referencyjne
Te tokeny obejmują wszystkie opcje stylu dostępne w systemie projektowym.
Zwykle wskazują wartość statyczną – taką jak kod heksadecymalny koloru lub rozmiar czcionki – ale mogą też wskazywać inne tokeny referencyjne. Tokeny referencyjne nie zmieniają się w zależności od kontekstu.
Dzięki liście opcji tokeny referencyjne zapewniają zespołowi punkt wyjścia w postaci zatwierdzonych kolorów, typografii, wymiarów itp.
Wszystkie tokeny referencyjne zaczynają się od prefiksu ref.

Tokeny systemowe
Są to decyzje, które systematyzują język projektowy dla konkretnego motywu lub kontekstu.
Tokeny systemowe określają funkcję, jaką token referencyjny pełni w interfejsie użytkownika.
Tu odbywa się definiowanie motywów. Token systemowy może wskazywać różne tokeny referencyjne w zależności od kontekstu, takiego jak jasny lub ciemny motyw.
W miarę możliwości tokeny systemowe powinny wskazywać tokeny referencyjne, a nie wartości statyczne.
Wszystkie tokeny systemowe zaczynają się od prefiksu sys.

Tokeny komponentów (w fazie rozwoju)
Reprezentują elementy potrzebne do złożenia komponentu — kontenery, tekst etykiety, ikony i stany — oraz ich wartości, takie jak rozmiar, kształt, kolor lub wysokość.
W miarę możliwości tokeny komponentów powinny wskazywać token systemowy lub referencyjny, a nie zawierać wartości wpisanych na stałe, takich jak kody heksadecymalne.
Nie każdą decyzję stylistyczną dla komponentu da się wyrazić tokenem, ale jeśli dotyczy ona wielu komponentów o podobnym przeznaczeniu, należy użyć tokenu.
Wszystkie tokeny komponentów zaczynają się od prefiksu comp.

Konteksty
Tokeny mogą wskazywać różne wartości w zależności od zestawu warunków. Te warunki nazywane są kontekstami, a wynikowe wartości – wartościami kontekstowymi.
Przykładami różnych kontekstów są: formaty urządzeń, ciemny motyw, układy o dużej gęstości oraz systemy pisma od prawej do lewej.
Kontekst można traktować jako rodzaj tagu. Jeśli wartość tokenu ma tag „ciemny motyw”, zastąpi domyślną wartość tokenu w kontekście ciemnego motywu.
