Typografia: stylizacje edytorskie
Używaj typografii, aby treści były czytelne i estetyczne
Stylizacje edytorskie
Stylizacje edytorskie to samodzielne, efektowne kompozycje oparte na typografii. Wiążą się z dynamicznym, przyciągającym uwagę użyciem niestandardowych rozmiarów pisma, co może oznaczać większe kroje typu display lub bardziej blokowy, zwarty wygląd. Nie powinny ograniczać się do czysto funkcjonalnych układów ani podstawowych etapów ścieżki użytkownika.
W systemie ekspresyjnym stylizacje edytorskie można łączyć z elementami takimi jak ruch, kształt lub kolor, aby tworzyć kluczowe momenty (hero) w całym produkcie.

Przykłady stylizacji edytorskich
Używaj stylizacji edytorskich na trzy kluczowe sposoby: aby wyróżnić treść, podkreślić głos użytkownika lub zwrócić uwagę na niestandardową funkcjonalność w produkcie.
Wyróżnianie treści
Stylizacje edytorskie mogą w wyrazisty sposób zdominować ekran, aby wyróżnić określone działanie użytkownika, wspomnienie lub preferencję.
Dopasuj tekst do tonu produktu lub silnej emocji — np. wąski, cienki styl, aby wyrazić spokój, albo odważniejszy, kursywny styl, aby wyrazić energię.

Głos użytkownika
Wyrażaj głos użytkownika, umożliwiając mu personalizację wyglądu typografii albo dostosowując tekst do wprowadzanych przez niego treści.
Stosuj personalizację oszczędnie, aby podkreślić nastrój użytkownika i lepiej go wyeksponować.

Niestandardowa funkcjonalność
Stylizacje edytorskie można również wykorzystać, aby pomóc wyrazić momenty wyjątkowej funkcjonalności w doświadczeniu produktu.

Sprawdzone praktyki dotyczące stylizacji edytorskich
Ponieważ przy tworzeniu stylizacji edytorskich celowo pozostawia się dużą swobodę wyboru, obowiązuje kilka zasad, które zapobiegają niespójnościom, problemom z czytelnością lub rozpraszaniu uwagi w projekcie.
Te sprawdzone praktyki obejmują:
- Zachowuj spójność między podobnie wyglądającymi momentami edytorskimi; w razie potrzeby twórz dla każdego z nich tokeny
- Dopasowuj emocjonalny ton tekstu do aktualnego zadania
- Unikaj łączenia wielu stylów lub stylów, które ze sobą kolidują, w tym samym układzie
- Nie naśladuj motywów personalizacji


Używaj osi fontów zmiennych do tworzenia stylizacji edytorskich
Dostosuj osie fontów zmiennych, takie jak grubość, gradacja, szerokość i rozmiar optyczny, aby dopasować krój pisma do wrażenia. Nadal można stosować style tekstu podstawowego i wyróżnionego. Nie używaj jednak stylizacji edytorskich w etykietach ani wyłącznie do przekazywania informacji.
Grubość
Grubość to podstawowa cecha określająca ogólną grubość kresek kroju pisma w danym foncie. Najpopularniejsze wartości to regular i bold, ale skala grubości może obejmować wartości skrajne — od bardzo cienkich do bardzo grubych.
Jeśli krój pisma jest zmienny, oferuje pełny, ciągły zakres grubości, dzięki czemu liczba dostępnych wariantów jest praktycznie nieograniczona.



Gradacja
Gradacja to wtórny modyfikator optycznej grubości kroju pisma, niezależny od osi grubości. Zarówno oś grubości, jak i oś gradacji wpływają na grubość liter, ale zmiany gradacji są znacznie bardziej precyzyjne i nie zmieniają szerokości liter ani łamania wierszy.



Szerokość
Szerokość jest wynikiem tego, ile miejsca w poziomie zajmują znaki kroju pisma.
Wąska szerokość pozwala zmieścić więcej znaków w wierszu, natomiast szersza szerokość może nadać tekstowi więcej charakteru.



Rozmiar optyczny
Rozmiary optyczne to różne wersje kroju pisma zoptymalizowane do stosowania w różnych rozmiarach.
Odmiany przeznaczone do małych rozmiarów koncentrują się na poprawie czytelności, natomiast wersje przeznaczone do większych rozmiarów mogą eksponować subtelności form liter i oferować znacznie większy wybór grubości i szerokości.
Dowiedz się więcej o wyborze krojów pisma o różnych rozmiarach optycznych


