Projektowanie: struktura
Twórz intuicyjne, dostępne układy, uwzględniając strukturę, kolor i przepływ
Hierarchia
Łatwa nawigacja pozwala użytkownikom zrozumieć, gdzie znajdują się w aplikacji i co jest ważne. Aby uwydatnić najważniejsze informacje, stosuje się wiele sygnałów wizualnych i tekstowych — m.in. kolor, kształt, tekst i animacje (ruch) — które zwiększają przejrzystość.
Rodzaje informacji zwrotnej
Wizualna informacja zwrotna (np. etykiety, kolory i ikony) oraz dotykowa informacja zwrotna pokazują użytkownikom, co jest dostępne w interfejsie użytkownika.
Nawigacja
Nawigacja może obejmować przejrzyste ścieżki realizacji zadań z minimalną liczbą kroków, łatwe do znalezienia elementy sterujące i wyraźne etykiety. Sterowanie fokusem — możliwość kontrolowania fokusu klawiatury i fokusu czytania — można wdrożyć w przypadku często używanych zadań.
Każdy dodany przycisk, obraz i wiersz tekstu zwiększa złożoność interfejsu użytkownika. Aby uprościć zrozumienie interfejsu użytkownika:
- Stosuj wyraźnie widoczne elementy
- Zapewnij wystarczający kontrast i rozmiar
- Utrzymuj przejrzystą hierarchię ważności
- Eksponuj kluczowe informacje na pierwszy rzut oka
Poziomy ważności
Aby wskazać względny poziom ważności elementu:
- Umieść ważne akcje u góry lub u dołu ekranu (osiągalne za pomocą skrótów)
- Umieść powiązane elementy o podobnym poziomie hierarchii obok siebie
Hierarchia wizualna
Aby czytnik ekranu odczytywał treść w zamierzonej kolejności, projektanci powinni współpracować z programistami — zarówno przy zapisywaniu kodu HTML w prawidłowej kolejności, jak i przy zrozumieniu, w jaki sposób czytniki ekranu interpretują układy wizualne.
Chociaż CSS określa układ i wygląd strony, czytniki ekranu opierają się na strukturze HTML od góry do dołu, niezależnie od platformy (mobilnej lub internetowej). Struktura ta tworzy mapę, według której czytnik ekranu porusza się podczas odczytywania treści.

Punkty orientacyjne (landmarki) i nagłówki w witrynach internetowych
Definiuj treść i układ interfejsu użytkownika tak, aby usprawnić nawigację i zrozumienie.
Technologie asystujące (AT) opierają się na wyraźnych, wyodrębnionych strukturach podczas przetwarzania informacji ze strony, a podczas nawigacji wykorzystują głównie nagłówki i punkty orientacyjne (landmarki). Wiele technologii asystujących, takich jak czytniki ekranu, przekształca projekt w doświadczenie liniowe; oznacza to, że wielu użytkowników wchodzi w interakcję z treścią w hierarchicznej, z góry ustalonej kolejności. Dlatego wcześniejsze zaplanowanie struktury może poprawić dostępność produktu.
Dotyczy tylko stron internetowych: punkty orientacyjne (landmarki) i nagłówki pomagają użytkownikom technologii asystujących zorientować się na stronie internetowej oraz umożliwiają łatwą nawigację i poruszanie się po dużych fragmentach dokumentu lub strony.
Dzięki klasyfikowaniu i etykietowaniu sekcji strony informacje strukturalne, przekazywane wizualnie przez układ graficzny, można odwzorować również w kodzie.

Identyfikowanie punktów orientacyjnych i nagłówków
1. Zdefiniuj punkty orientacyjne (landmarki)
Punkty orientacyjne (landmarki) to duże bloki treści tworzące ogólną strukturę układu. Są to role zdefiniowane w specyfikacji ARIA (Accessible Rich Internet Applications), które zapewniają łatwy dostęp do typowych obszarów treści strony internetowej i nadają tym obszarom istotne znaczenie.
Istnieje osiem ról punktów orientacyjnych (landmarków): navigation, search, main, banner, complementary, contentinfo, region i form.
Osiem ról punktów orientacyjnych (landmarków) w wytycznych W3C ARIA obejmuje:
- Navigation: zawiera listy linków nawigacyjnych (może występować wiele takich obszarów; wówczas każdemu należy nadać odrębną etykietę)
- Search: pole wyszukiwania
- Main: główny obszar treści zgodnie z definicją UX. Powinien występować tylko jeden taki obszar.
- Banner: zazwyczaj górna sekcja strony (header); treść powtarzana na każdej stronie, często zawierająca nawigację i paski narzędzi. Powinien występować tylko jeden taki obszar.
- Complementary: pasek boczny lub element uzupełniający treść główną, który może istnieć samodzielnie, bez treści głównej
- Contentinfo: zazwyczaj stopka; zawiera informacje opisujące witrynę i jej treść (np. prawa autorskie). Powinien występować tylko jeden taki obszar.
- Region: regiony treści to ważne bloki treści. Można je zagnieżdżać w punkcie orientacyjnym „main”. Regiony należy oznaczać etykietami, które jasno określają przeznaczenie danego regionu.
- Form: przyjmuje i przechowuje informacje od użytkownika.
Dodaj etykiety dostępności
Dodawaj jasne i konkretne etykiety do ról punktów orientacyjnych (landmarków) występujących wielokrotnie (zazwyczaj regionów lub nawigacji). Ułatwi to użytkownikom odróżnienie poszczególnych obszarów.
Etykiety należy dodawać do wszystkich regionów oraz do każdego punktu orientacyjnego, w przypadku którego etykieta doprecyzuje jego znaczenie — na przykład opisze zawartość lub przeznaczenie paska bocznego.
Nie powtarzaj roli punktu orientacyjnego w etykiecie.

2. Zdefiniuj nagłówki
Użytkownicy technologii asystujących często poruszają się po stronach internetowych za pomocą nagłówków. Nagłówki tworzą przejrzystą hierarchię, która ułatwia nawigację i podejmowanie działań.
- Określ nagłówki na podstawie hierarchii treści, a nie stylizacji wizualnej
- Nagłówki nie powinny pomijać poziomów — nie należy np. przechodzić z H2 do H4 z pominięciem H3
- Przypisz nagłówki (H1–H6) do treści strony w kolejności zgodnej z hierarchią treści
- Zaleca się stosowanie jednego nagłówka H1 jako tytułu strony

Uwzględnij hierarchię, nie tylko styl
Upewnij się, że nagłówki odpowiadają tytułom niosącym znaczenie. Jeśli tak nie jest, rozważ zmianę tytułów w interfejsie użytkownika, aby poprawić komfort korzystania wszystkim użytkownikom, albo dodanie etykiety dla technologii asystujących.
Poziomy nagłówków wynikają z architektury informacji danego układu — hierarchii strukturalnej zastosowanej do zestawu elementów. Stylizacja wizualna strony nie musi odpowiadać poziomom nagłówków pod względem wyróżnienia ani hierarchii wizualnej.
Rozmiary obszarów docelowych
Wytyczne Material Design dotyczące obszarów docelowych mogą pomóc użytkownikom, którzy nie mogą zobaczyć ekranu lub mają trudność z małymi dotykowymi obszarami docelowymi, dotknąć elementów w aplikacji.

Rozmiary dotykowych i wskaźnikowych obszarów docelowych
Dotykowe obszary docelowe to miejsca na ekranie reagujące na interakcje użytkownika; ich zasięg wykracza poza wizualną granicę elementu. Na przykład ikona może wyglądać na 24 x 24dp, ale razem z otaczającym ją dopełnieniem (Dopełnienie) tworzy pełny dotykowy obszar docelowy o wymiarach 48 x 48dp.
W przypadku większości platform rozważ tworzenie dotykowych obszarów docelowych o wymiarach co najmniej 48 x 48dp. Taki obszar odpowiada fizycznemu rozmiarowi około 9 mm niezależnie od rozmiaru ekranu. Zalecany rozmiar obszaru docelowego dla elementów na ekranach dotykowych wynosi 7–10 mm. Stosowanie większych dotykowych obszarów docelowych może być uzasadnione, aby uwzględnić potrzeby szerszego grona użytkowników.
Uwaga: iOS zaleca obszary docelowe o wymiarach 44 x 44dp.

Ikona gwiazdy: 40dp
Dotykowy obszar docelowy w obu przypadkach: 48dp
Wskaźnikowe obszary docelowe
Wskaźnikowe obszary docelowe są podobne do dotykowych, ale obsługuje się je za pomocą urządzeń wskazujących opartych na śledzeniu ruchu, takich jak mysz lub rysik.
Rozważ stosowanie wskaźnikowych obszarów docelowych o minimalnym rozmiarze 44 x 44dp.

Odstępy między obszarami docelowymi
W większości przypadków odstęp co najmniej 8dp między obszarami docelowymi sprzyja zrównoważonej gęstości informacji i użyteczności.

Rozmiar dotykowego obszaru docelowego: 48dp
Dopełnienie (Dopełnienie): 8dp